زلزله ی شهر ما ...

سلام پارسا جونم

پریروز خیلی ترسیدی

اون دو تا زلزله . . . وحشتناک بودن مامان.

من نشسته بودم جلوی تلوزیون تو هم کنارم رو مبل نشسته

بودی ... که یه دفعه همه جا شروع به لرزیدن کرد

من بی هیچ معطلی تو رو گرفتم بغلم و رفتم به جای امن خونمون

تنها بودیم من داد میزدم و یا ابوالفضل میگفتم و خدا رو صدا میزدم

تمام وجودم میلرزید . . . وحشت زده بودم.

زیاد طول کشید تا تموم شه .بعضی از وسایلامون شکست 

و دیوارامونم آسیب دید.تو هم که اون لحظه محکم بغلم کرده

بودی بابا رو صدا میکردی.

هنوز به خودم نیومده بودم که دوباره شروع شد دیگه داشتم گریه

میکردم خیلی ترسیده بودم .

بابا زود خودشو به خونه رسوند و رفتیم یه شب تو پارک خوابیدیم

اما . . .

خیلی از همزبونی هامون هم نوع هامون هم وطن هامون جونشونو

همراه مالشون از دست دادن. . .

و این خیلی سخته برای عزیزاشون خیلی سخته

خدا به فریادشون برسه

خیلی به خاطرشون گریه کردم حیف که نتونستم از نزدیک کمکشون

کنم.کاش همه همت کنن و به اون آواره های داغ دیده یاری بدن.

بابا یه کمکایی کرده ولی باید دس به دس هم بدیم و خونه ی

خرابشونو دوباره بسازیم هر چند که عزیزای رفته رو نمیشه

برگردوند . . .

هنوز هم پس لرزه ها ادامه داره و ما که تبریز هستیم خیلی هاشو

احساس میکنیم وای به حاله اونا . . .

خدایا

تو هر کاری حکمتی داری

نمیدونم حکمت جون دادن بچه های بیگناه چی بوده

تو رو به بزرگیت قسم بگذر از سر تقصیراتشون بیامرز اونا رو

و به بازماندگانشون صبر بده که تو مهربونو توانایی

و به مجروحین شفای عاجل عطل بفرما

آمین.